eRzincanLı24
Kullanıcı
| Mesaj: 62 |   |
|
BİR GİDİŞİN ARDINDAN - 21/01/2008 21:48
Bir güneşle ısınmıştı önceleri tenim, ölümlere gülümsemeleri bırakarak, karanlıklara, yalnızlıklara inat etmişçesine güneşin sızdığı pencerelerden, ben sızıyordum şimdi, kimilerin yüreğine
soluk soluğa haykırıyordum sevincimden, yaralı yüreğime aldırmadan.
Çok yakındım ona, o benden habersiz bakardı nefesimle buğulanan aynalara ve anılarım sahneleniyordu, gül gülmemiş yüzümde… Hayali, firari tutkularımdan, keşkelerimden.
Yaşanmışlıklarım bir kenar mahallenin intihar tepelerinde geçti, bir kısım gençliğimle. Kararsızlık merdivenlerinde bazen yaralı,
bazen itilmiş olarak dönerdim kendi yalnızlığıma.
Beni ne tutan vardı yeniden hayata, ne de iten vardı dipsiz uçurumlara!
Ölümlere çok kez göz kırpmıştım Azraile randevularım hala yazılı kalbimin not defterinde. Güneşin bir yamacın arkasında batışını izlerdim usul, usul o sevgilinin tenimden ayrılışı, ellerinin ellerimden çekerken diken batmış gibi hisettiğim acıları
gözyaşlarıma gömüyordum, hep yollarını bekleyip durdum... Durgun, suskunca gizemlerime gömerekten
Gözlerim o batan güneşin arkasından bakarken, hala o sevgilinin apansız gözlerimi elleriyle kapatıp ’Bil bakalım ben kimim’ demesini hayal ediyordum. Gökyüzün karanlıkları üzerime çöktüğünün farkına varmadan saatlerce donup kalmıştım... Bir ara tenimin soğuduğunu, dudaklarımın kuruduğunu hisetim ve o gidiş... Dönüşü olmayan bir gidiş oldu sevdiğimin.
Güneşin tekrar doğuşu olabilirdi, ama o sevgilinin dönüşü asla olmayacaktı.
Yollarını beklemek hiç gelmeyeceklerin, seviyor olmak bir sevgili peşinden. Umut edipte nefesini tüketmek, aşkın girdabında dolanıp, sevda uğruna… Hayat bana revamı başkaların kollarında onu görmek. Adına bir töre uydurdular, çarmıha gerdiler, sevmediğin birinin yastığına baş koymak! Dilsiz bir yaşama sürülmek veya ölmek; Hayat bana revamı kederin içinde olmak?
Bende insandım, sevince, mutluluğa, yelken açmak; gül misali açılmak baharında deli taylar gibi koşmak yabani çayırlarında... Hayat; bana revamı gençliğimde bir çiçek gibi solmak? Suskunum, paylaşamam ölümde arta kalan, yitirilmiş mutluluğumu ve kimliğimi. Ölüm gibi yaşamayı öğrendim hayata Zorgun’un haykırmasıdır bunca zaman sevgisizliğe… Hayat bana revamı yaşarken diri, diri ölmek
|
|
|
Forum 
